Атэт кат юх авӑтн, атэт әңх юх авӑтн имєңӑн-икєңӑн вәӑңӑн, ай хиые тӑйӑңӑн. Ин хиыен кашӑң хӑт аӑңа йи па, нух ки па, камн щи ай войлэңки нёхӑман ңхӑ. ўве вантты, щиты апа әмӑщ кәрт хӑрыйн шәшийты. И мӑтты хӑт юхи юхӑт па аке пєа лупий:
– Акєм-ики, мӑнєма ӛхӑ-нё ки вєрӑн?
– Па муй атум?
Аке-икийн ӛхӑн-нён вєрса. Ӛхӑт хӑта йис, аке-ики лупий:
– Хиые, нӑң тәп хот шӑнш пєа нэн а єсэ! А єсэ, – лупий ин вән икев.